Verbinden met Roms
Een verhaal over bewustzijn, identificatie en de weg terug naar jezelf.
Over mij
Ik ben
Romario Ritfeld
Door mijn vader vernoemd naar de Braziliaanse voetballegende Romário de Souza Faria. Mijn vrienden noemen me Roms – en jij mag dat ook. 😃
Hieronder lees je een deel van mijn verhaal. Maar uiteindelijk gaat het niet over mij. Het is een spiegel waarin iets van jezelf zichtbaar wordt.
Van Illusie naar werkelijkheid
een reis van identificatie met het denken naar bewustzijn
01 – Identificatie
Het begin
Mijn jeugd speelde zich af naast een moeder die volledig één was met haar gedachten (het ego). Dat betekende dat ik moest voldoen aan de ‘voorwaarden’ die haar gedachten oplegden. Maar waar het universum zijn eigen spel speelt, schonk het haar twee jongens (ik en m’n broer) die daar totaal niet aan voldeden.
Haar identificatie met het denken heeft haar verblind; ze kon niet zien dat wij er waren om haar los te laten komen van het ego. Dus zodra de werkelijkheid niet overeenkwam met haar gedachten, zag ze geen andere optie dan deze te verdraaien – wat uiteraard van invloed was op mijn zijn.
Het observeren van de gedachten ging niet vanwege de verblinding, dus zag zij fysieke correcties en manipulatie als optie om de gedachten toch te kunnen realiseren.
Een liefdevolle optie is nooit een keuze voor de gedachten…
02 – de verblinding
Het ego
En daar waar geen liefde is, trekt er een sluier over ieders licht. Mijn bewustzijn vernauwde… Ik werd één met mijn gedachten en verdraaide mijn eigen werkelijkheid als deze niet overeenkwam met mijn gedachten.
Ik was donker, ik verbleef graag in het donker en dat vond ik ook in vele vormen: feesten, roken, gamen en het misleiden van vrouwen. Telkens opnieuw op zoek naar sensaties om de realiteit te ontvluchten. Zelfs wanneer er licht op mij viel – zoals het universum dat bij ieder mens doet – kon ik het niet zien, want mijn identificatie met het denken hield me blind.
Wanneer je één bent met je denken, leef je in een illusie. Een illusie die je telkens opnieuw drijft naar de volgende sensatie, omdat je de realiteit probeert te ontlopen. Maar geen enkele sensatie kan een gebrek aan innerlijke tevredenheid opvullen. Of beter gezegd: gelukkig kan niets van buitenaf jou van binnenuit vervullen…
03 – het loslaten
Bewustzijn
Die voortdurende zoektocht naar nieuwe prikkels om mijn illusie in stand te houden, brak me – en gelukkig maar. Het dwong me om los te komen van mijn denken. Dat betekende ook los te komen van wie ik dacht te zijn.
Alles waarmee ik me identificeerde, liet ik los – cultuur, gamen, voetbal, vrouwen, familie, vrienden. De verblinding viel weg en voor het eerst in mijn leven kon ik écht zien.
De weg van illusie naar werkelijkheid bestaat niet zonder het loslaten van mensen, plekken, dingen en overtuigingen die enkel binnen de illusie betekenis hadden. Het pad van bewustzijn vraagt de bereidheid om werkelijk alles los te laten. Dat is niet makkelijk, maar ik zou het zonder aarzeling opnieuw doen.
Ik voetbal nog steeds en ik doe nog steeds dingen die voortkomen uit mijn denken. Het verschil is echter dat ik mijn realiteit er niet meer voor hoef te manipuleren. Ik identificeer me niet langer met mijn gedachten.
Mijn visie
Bewustzijn begint waar identificatie eindigt
Jarenlang dacht ik dat vrijheid te vinden was in prestaties, ervaringen of het veranderen van omstandigheden. Tot ik ontdekte dat de grootste verandering niet buiten mij lag, maar in de manier waarop ik naar mijn gedachten keek.
Wij zijn bewustzijn – waarnemers van alles wat zich aandient – dus ook waarnemers van de gedachten & gevoelens. Het leven ervaren als bewustzijn zal zorgen voor helderheid, liefde en keuzes die werkelijk bij je passen.
“Je hoeft niet iemand anders te worden.
Je hoeft alleen te stoppen met geloven dat je bent wie je denkt te zijn.”