Over mij
Verbinden met Roms
Een verhaal over bewustzijn, identificatie en de weg terug naar jezelf.
Ik ben Romario Ritfeld
Door mijn vader vernoemd naar de Braziliaanse voetballegende Romário de Souza Faria. Mijn vrienden noemen me Roms – en jij mag dat ook. 😃
Hieronder lees je een deel van mijn verhaal. Maar uiteindelijk gaat het niet over mij. Het is een spiegel waarin iets van jezelf zichtbaar wordt.
Van Illusie naar werkelijkheid
een reis van identificatie met het denken naar bewustzijn
01 – het begin
De identificatie
Als kind, opgegroeid met een moeder die volledig één was met haar denken, moest ik voldoen aan de voorwaarden die haar gedachten (ego) oplegden. Maar daar waar het universum zijn eigen spel speelt, schonk het haar twee jongens die daar totaal niet aan voldeden.
Haar identificatie met het denken heeft haar verblind, waardoor ze niet kon zien dat wij er voor haar waren. Zodra de werkelijkheid niet overeenkwam met haar denken, zag ze geen andere optie dan deze te verdraaien – wat uiteraard van invloed was op mijn zijn.
Wanneer je volledig één bent met het denken, is er geen ruimte om gedachten te observeren. Daardoor word je er blind voor. In het geval van mijn moeder uitte die verblinding zich in fysieke correcties en manipulatie. Want wanneer de werkelijkheid niet aansluit bij de voorwaarden die het denken oplegt, lijkt er geen andere uitweg dan die werkelijkheid te verdraaien..
02 – de verblinding
De identificatie
Mijn licht doofde, mijn bewustzijn vernauwde. Ik was volledig één geworden met mijn denken. Zodra de realiteit niet overeenkwam met mijn gedachten, begon ik mijn eigen realiteit te manipuleren.
Toen mijn innerlijk licht doofde, vond ik het donker – in vele vormen: feesten, roken, gamen, het misleiden van vrouwen… telkens opnieuw op zoek naar sensaties om de realiteit te ontvluchten. Zelfs wanneer er licht op mij viel – zoals het universum dat bij ieder mens doet – kon ik het niet zien. Mijn identificatie met het denken hield me blind, en die verblinding ging gepaard met het verdraaien van mijn realiteit.
Wanneer je één bent met je denken, leef je in een illusie. Een illusie die je telkens opnieuw drijft naar de volgende sensatie, omdat je de realiteit probeert te ontlopen. Maar geen enkele sensatie kan een gebrek aan innerlijke tevredenheid opvullen. Of beter gezegd: gelukkig kan niets van buitenaf jou van binnenuit vervullen..
03 – het loslaten
De identificatie
Die voortdurende zoektocht naar nieuwe prikkels om mijn illusie in stand te houden, brak me – en gelukkig maar. Het dwong me los te komen.
Los te komen van mijn denken betekende loskomen van wie ik dacht te zijn. Alles waarmee ik me identificeerde liet ik los – cultuur, gamen, voetbal, vrouwen, familie, vrienden. De verblinding viel weg. Ik kon zien. Voor het eerst in mijn leven kon ik écht zien.
De weg van illusie naar werkelijkheid bestaat niet zonder het loslaten van mensen, plekken en dingen die enkel binnen de illusie betekenis hadden. Het pad van bewustzijn vraagt de bereidheid om werkelijk alles los te laten. Dat is niet makkelijk, maar ik zou het zonder aarzeling opnieuw doen.
Ik voetbal nog steeds, en ik doe nog steeds dingen die voortkomen uit mijn denken. Het verschil is echter dat ik mijn realiteit er niet meer voor hoef te manipuleren. Ik identificeer me niet langer met mijn gedachten.
Mijn visie
Bewustzijn begint waar identificatie eindigt.
Jarenlang dacht ik dat vrijheid te vinden was in prestaties, ervaringen of het veranderen van omstandigheden. Tot ik ontdekte dat de grootste verandering niet buiten mij lag, maar in de manier waarop ik naar mijn gedachten keek.
Ik geloof dat we niet onze gedachten zijn, maar degene die ze kan waarnemen. Vanuit dat bewustzijn ontstaat ruimte. Ruimte voor rust, liefde, verbinding en keuzes die werkelijk bij je passen.
“Je hoeft niet iemand anders te worden.
Je hoeft alleen te stoppen met geloven dat je bent wie je denkt te zijn.”